السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

تو چه ‌مـظـهـری...

نفـحات وصــــلک او قـدت، جـمرات شوقک فـی الحـشا

ز غمت به سیــنه کم ‌آتشی ‌که ‌نـزد ‌زبانه ‌کمـآتشــا

به تو داشت ‌خو دل ‌گشته‌خون، ز تو بود جان مرا سکون

فـهـــجـرتنـی فـجــعلتـنی متـحــیرا متــوحــشـا

دل مـن بـه عشق تـو می‌نـهد، قــدم وفا به ره طلـب

فلئن سعی فبـه سـعــی، و لئــن مـشــی فـبه مـشـی

ز کمنـد زلف تو هــر شکن، گـرهی فتاده بـه کار من

بگـره ‌گشـــائی زلف خود تو ز ‌کـار مـن گـرهـی ‌گشا

تو چه ‌مـظـهـری ‌که ز جـلوه‌ی تو صدای سبحه‌ی صوفیان

گذرد ز ذروه‌ی لامـکان، کــه ‌خوشـا‌ جمـال ‌ازل ‌خوشـا

هـمـه ‌اهـل ‌مســجد ‌و صومعه، پی ورد صبح و دعای شب

مـن و ذکــر طـره و طلعـت تو من الغداه ‌الی ‌العشا

چه جـفـا کــه «جامی» خستـه دل ز جدایی تو نمی‌کشد

قــدم ‌از طـریـق وفــا مکـش، سوی عــاشقان بلا کشا

 

جامی

عکس های اردو

ادامه نوشته