نفـحات وصــــلک او قـدت، جـمرات شوقک فـی الحـشا

ز غمت به سیــنه کم ‌آتشی ‌که ‌نـزد ‌زبانه ‌کمـآتشــا


به تو داشت ‌خو دل ‌گشته‌خون، ز تو بود جان مرا سکون

فـهـــجـرتنـی فـجــعلتـنی متـحــیرا متــوحــشـا


دل مـن بـه عشق تـو می‌نـهد، قــدم وفا به ره طلـب

فلئن سعی فبـه سـعــی، و لئــن مـشــی فـبه مـشـی


ز کمنـد زلف تو هــر شکن، گـرهی فتاده بـه کار من

بگـره ‌گشـــائی زلف خود تو ز ‌کـار مـن گـرهـی ‌گشا


تو چه ‌مـظـهـری ‌که ز جـلوه‌ی تو صدای سبحه‌ی صوفیان

گذرد ز ذروه‌ی لامـکان، کــه ‌خوشـا‌ جمـال ‌ازل ‌خوشـا


هـمـه ‌اهـل ‌مســجد ‌و صومعه، پی ورد صبح و دعای شب

مـن و ذکــر طـره و طلعـت تو من الغداه ‌الی ‌العشا


چه جـفـا کــه «جامی» خستـه دل ز جدایی تو نمی‌کشد

قــدم ‌از طـریـق وفــا مکـش، سوی عــاشقان بلا کشا

 

جامی