زندگی نامه مختصری از محمد نوری :

متولد ۱ دی ماه ۱۳۰۸ ؛ فارغ التحصیل از هنرستان تئاتر؛ و زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران و مبانی تئاتر از دانشکدهٔ علوم اجتماعی
آواز را نزد خانم اولین باغچه بان و تئوری موسیقی را نزد سیروس شهردار و فریدون فرزانه اساتید هنرستان عالی موسیقی فراگرفت و شیوهٔ آواز خودرا متأثر از بافت و غنای زخمه ای هنرمنداني چون حسین اصلانی ، ناصر حسینی و محمد سریر می‌دانست . دههٔ بیست ، دوران آغاز نوعی تفکر در شعر و موسیقی آوازی در میان مردم ایران، به ویژه نسل جوان بود که بخشی را می‌توان متأثر از نشر و پخش وسیع تر موسیقی علمی و آثار فولکلور کشورهای مختلف جهان از طریق رادیو و صفحات گرامافون دانست.«محمد نوری» درهمین سالهای سنین نوجوانی ، با خواندن اشعار نوینی که بر روی نغمه‌های روز مغرب زمین و برخی قطعات کلاسیک که آوازی سروده شده بود، کار خواندگی را آغاز کرد. او طی سالهای بعد با تکیه به تحصیلات هنرستانی و دانشگاهی خود توانست هویت مستقلی به این اندیشه و گرایش ببخشد و با اجرای آثارهنرمنداني که قبلا ذکر آنها رفت، فضای متفکرانه ‌ای به گونه ی آوازی خویش بخشید. آوازهای این استاد طی پنج دهه در میان سه نسل ، شأن و اعتبار ویژه‌ای کسب نموده‌است. این هنرمند در حاشیهٔ سالهای پرتلاش، با اجرای بیش از سیصد قطعهٔ 'آوازی ، تقریر و ترجمهٔ مقالات و سرودن اشعاری از ترانه‌های ماندگار، بیش از پیش خود را در دل مردم این مرز و بوم جا کرد. او اخیرا چند اجرا به نفع بیماران خاص داشت. صدای او برای نسل گذشته یاد آور لحظه‌های خوب و مهربانیهای سرشار و برای نسل امروز، آفرینندهء شیرین ترین خاطرات است . وی ترانه‌های میهنی زیادی اجرا کرده‌است.

و سر انجام وی در سن 81 سالگی ، امروز ، 10 مرداد 1389 چشم از جهان فانی فرو بست و به دیار باقی شتافت...

ترانه ی سفر برای وطن
با صدای محمد نوری
و با شعر مرحوم نادر ابراهیمی

دانلود كنيد(كليك راست كنيد و گزينه save target as را انتخاب كنيد)

 

م.ج.الف: مهندس جان، با اجازه ی شما این شعر را هم لینک مطلبت کردم تا نوشته ات تازه بماند.

 

خواب عزیزی بود صدایت.

خوابی لطیف در 81 سال روزمره ی ملتی.

چقدر وطن دوستت داشت،

از هنگامه ی رفتنت تا،

هر زمان که واژه ی "هست"، هست،

صدایت زمزمه ی دلهای شکسته ی جهانی است؛

"ما برای اینکه ایران کشوری پاینده باد

خون دلها خورده ایم، خون دلها خورده ایم"

 

م.ج.الف

یادش مانا