شبانه به شعرم بگریز!

بی اذنِ سایه های پیگیرت

                  که حالا خفته اند.

شبانه بگریز !

که  فرشته ای ماه از تو بسازم،

             سینه ریزی از ستاره برایت ،

                               خورشید را چراغ راهت...

                     ***

به کهکشان شعرم که بیایی،

         جهانی را نگین انگشترت میکنم.